Na stronie Urzędu Miejskiego w Wągrowcu opublikowano raport „Strategia Rozwoju Sportu i Rekreacji Miasta Wągrowca na lata 2026-2035” oraz opracowanie „Aktywność Fizyczna Dzieci w Wągrowcu”, które miało pomóc w przygotowaniu tej strategii. I rzeczywiście, trudno odmówić temu badaniu jednego: przynosi wnioski, które mogą zaskoczyć chyba tylko tych, którzy nigdy nie widzieli dziecka na placu zabaw.
Z raportu wynika, że dzieci z Wągrowca niezbyt często uczestniczą w zorganizowanych zajęciach sportowych, a na co dzień chętniej wybierają spacery, jazdę na rowerze czy korzystanie z siłowni. Odkrycie niemal na miarę przełomu w naukach o sporcie! Wystarczyło wyjść na miasto, zajrzeć na plac zabaw i zapytać dzieci oraz młodzież, jak lubią spędzać wolny czas.
Całość kosztowała dotąd 55 tysięcy złotych. Za taką kwotę można chyba oczekiwać czegoś więcej niż zebrania odpowiedzi, z których wynikają wnioski znane każdemu, kto choć trochę interesuje się życiem miasta. Tym bardziej że w badaniu dotyczącym aktywności dzieci wzięło udział zaledwie 117 respondentów. Przy takiej liczbie badanych trudno nie zapytać o skalę przedsięwzięcia, reprezentatywność wyników i rzeczywistą wartość tego opracowania dla przyszłej polityki sportowej Wągrowca.
Materiały przygotował pan Damian Drobik. Czytając raport, nie mogłem wyjść z podziwu nad jakością i dogłębnością tej analizy. Sztuczna inteligencja potrafi przygotować podobne zestawienie w pół godziny i bez dodatkowych kosztów. Oczywiście samo wykorzystanie AI nie zastąpi rzetelnych badań terenowych ani profesjonalnej diagnozy. Tyle że właśnie dlatego od płatnego opracowania należy wymagać czegoś więcej niż oczywistych obserwacji i wniosków, które można sformułować bez wydawania dziesiątek tysięcy złotych.
„Strategia Rozwoju Sportu i Rekreacji” prezentuje, w mojej ocenie, podobny poziom merytoryczny jak „Strategia Rozwoju Miasta Wągrowca” przygotowana przez pana Grzegorza Kamińskiego. Można więc zadać całkiem zasadne pytanie: ile jeszcze raportów i strategii musi powstać, zanim uznamy, że wydawanie publicznych pieniędzy powinno przynosić mieszkańcom wymierne korzyści?
Może czas na kolejne opracowanie? Strategię rozwoju kultury? A może jeszcze kilka innych dokumentów, które pozwolą po raz kolejny opisać rzeczywistość, jaką mieszkańcy znają z codziennego życia? Przecież zawsze można znaleźć kolejny temat, powołać zespół ekspertów i przygotować następny raport. Papier przyjmie wszystko, a rachunek i tak zapłaci miasto.
Wągrowiec miał już dwóch zastępców burmistrza. Może pora pójść o krok dalej i powołać kolejną miejską spółkę? Zawsze znalazłoby się miejsce dla prezesa i kilka foteli w radzie nadzorczej. Oczywiście wszystko w imię sprawnego zarządzania i troski o rozwój miasta.
Nie sposób przy tym nie zauważyć, że niektórzy z miejskich doradców mają wyjątkowo szerokie ambicje zawodowe. Jeden z nich poszukuje pracy na stanowisku prezesa MSOK-u. Ciekawe, gdzie będzie aplikował pan Drobik? W radzie nadzorczej jednej z miejskich spółek już zasiada, ale przecież zawsze można szukać kolejnych możliwości.
Żeby było jasne: samo ubieganie się o stanowisko czy zasiadanie w radzie nadzorczej nie jest niczym nagannym. Problem zaczyna się wtedy, gdy mieszkańcy mają uzasadnione wątpliwości, czy publiczne pieniądze są wydawane przede wszystkim dla ich dobra, czy może przy okazji służą budowaniu wygodnego zaplecza dla wybranych osób.
W tym wszystkim jest jeszcze jeden, dość istotny szczegół. Miasto Wągrowiec należy do wszystkich mieszkańców. Nie tylko do tych, którzy znają burmistrza, mają dostęp do urzędowych gabinetów albo mogą liczyć na przychylność osób decydujących o miejskich wydatkach. A publiczne pieniądze nie są prywatnym funduszem na finansowanie kolejnych analiz, posad i stanowisk. Mieszkańcy nie powinni płacić za to, żeby ktoś oficjalnie potwierdził im, że dzieci lubią jeździć na rowerze.